ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ

Παρακολουθώντας το παιδί μία κουκλοθεατρική παράσταση, μπορούμε να πούμε ότι ζεί σε μία ονειρική κατάσταση.Οι άψυχες κούκλες ζωντανεύουν, μιλούν, ενεργούν με ανθρώπινη νοημοσύνη.Το παιδί αισθάνεται τις κούκλες με ένα τρόπο που δεν αισθάνεται τους μεγάλους τις βάζει στο δικό του κόσμο,άλλοτε εξασκώντας επάνω τους εξουσία και άλλοτε παίρνοντας από αυτές αγάπη και τρυφερότητα.Με την κούκλα επικοινωνεί ψυχικά και συχνά ταυτίζεται.Η βασική προσφορά του κουκλοθεάτρου στο παιδί είναι ότι ψυχαγωγώντας διδάσκει.Προβάλλει στο παιδί πανανθρώπινες αξίες και μέσα από αυτές διαπλάθει ανθρώπινους χαρακτήρες. Στον τόπο μας το κουκλοθέατρο ως θέαμα εμφανίζεται για πρώτη φορά στα 1880 με κουκλοπαίχτη έναν Ζακύνθιο.Λίγο αργότερα ο Μαριδάκης δημιουργεί τους δύο κλασικούς τύπους, το Φασούλη και τον Περικλέτο που μαλώνουν αδιάκοπα μεταξύ τους,ενώ την εποχή της κατοχής ,κάνει την εμφάνιση του και ο πασίγνωστος Μπάρμπα Μυτούσης της Ελένης Θεοχάρη-Περάκη. Το ρεπερτόριο των έργων του κουκλοθιάσου αυτού αποτελείται από σκηνές της καθημερινής ζωής δύο μικρών παιδιών του Κλούβιου και της Σουβλίτσας που αγαπήθηκαν πολύ από μικρούς και μεγάλους